مرد مانندِ کهکشان شده بود ، زخم ها چون ستاره بر بدنش

بعد نم نم چراغ تاول ها ، گشت روشن در آسِمان تنش

 

سرفه های شدید یعنی که: هی پسر ! یه کمی مواظب باش!!

بعد هم لخته های قرمز ِ خون ، گنج یاقوت بود در دهنش

 

یک صدایی شبیه این: پیس پیس... آمد و... دیدمش قایمکی

اسپریی را به خواب دعوت کرد ، داخل جیب ِ نرم ِ پیرهنش

 

دو قدم آن طرف ترَ از، او _ ماه ، داخل ِ چادر ِ سیاه شب

دو قدم آن طرف ترَ از، او ماه...  ماه؟  نه!  مادرش؟ نه... زنش ↓

 

آن قدَر خسته که ، سپاه خواب _ آمده در شلمچه ی چشمش

گر چه باید کنون عصا بشود _ زیر کتف نحیف ِ هم سخنش

 

یک صدایی شبیه این: پیس پیس _ آمد و بعد آبشاری که

ناگهان بر زمین فرو غلطید  _ از همان سو که ترکشی به تنش...

 

ترکشَ از جای خود تکانی خورد _ کوله پشتی به دوش راه افتاد

سمت ِ قلب ِ شکسته و مجروح _ به خیالی که میهنش ، وطنش

 

پر قو بود از آسِمان می ریخت؟! یا خدا برف برف می گریید!!

مرد جانباز رفته بود و زمین... چرت می زد به بستر کفنش

شایا تجلی

شایا تجلی :: سه شنبه 5/7/90 ساعت 8:43 عصر

نوشته های دیگران ()

شایا تجلی _ ترانه سُرا
اوْل / فروردین / 1356
ساعت هشت و ده دقیقه ی صبح
اکنون نزدیک به { 300 - سیصد }
ترانه ی به حنجره سپرده دارد
(در داخل و خارج از ایران)
{20- بیست } عنوان کتاب چاپ شده
با نام های زیر محصول فعالیت ِ
سال های شاعرانه ی اوست
ادامه ی مطلب

مجوع بازدیدها: 229606 بازدید

امروز: 140 بازدید

دیروز: 247 بازدید

شایا تجلی ترانه سُرا [2615]
سایت رسمی شایا تجلی [1459]
شایا تجلی در فیس بوک [234]
کلوب شایا تجلی [1057]
دوستی با شایا در کلوب فساهو [929]
[آرشیو(5)]